7 Ekim 2013 Pazartesi

sıfır noktası!

Hayatimda iyiligin, kotulugun, sevginin, nefretin, dogrunun, yanlisin her seyin sinirda oldugu bir zamandayim. Senelerin yasanmisliklarini oyle bir biriktirmisim ki icimde artik nefes alacak yerim kalmamis. Aslinda saman alevi gibi gelip gecici tepki vermem gereken bir olayi o kadar cok dallayip budaklayip kasirgaya dondurdum ki, inanamazsiniz.

Fazla ayrintiya girmeden konuyu ozetlemek gerekirse: benim arkadasim yok. Var da, yasadigim sehirde yok. Soyle canim sikildi dedigim zaman hadi gel cikalim, gezelim, sabahlara kadar eglenelim diyecek ya da gel bana sarap iceriz, dertlesiriz sen anlatirsin ben aglarim; ben anlatirim sen aglarsin diyecek bir arkadasim da yok.
Zaten ise yeni baslamisim. İsi sevmiyorum, ortamim gergin, kime ne soylesen ertesi gun baskasindan duyuyorsun sok ustune sok yasiyorsun falan. Butun bunlarin ustune butun aile bireylerinin eskilerden olsun, universiteden ya da okuldan hep tanidiklari var. Bakiyorum da resmen tek tutunamayan benim. 
Kimse beni yaninda saga sola tasimiyor, kmse derdimi tasami sorup beni rahatlatmiyor. Siz misiniz beni boyle yanliz birakan diye basladim butun kinimi kusmaya; ama ne kusmak..

Belki saatlerce aglayip insanliktan ciktim. Kim ne hak ettiyse, agzima ne geldiyse soyledim icimde hicbir sey birakmadim. Ben ailem varken kimseye ihtiyac duymuyorum, onlar tarafindan yeterince sevildigim icin herhangi bir sevgi arayisinda da degilim ama ailem ki beni boyle yalniz birakiyor demek bazi seyleri onlarin standartlari haricinde yapmami hak ediyorlar.

'Ben de kendime arkadas cevresi yapip gece yarilarina kadar gezicem, sevgili yapicam kendime kafelere gidicem hayatimi yasicam lan!' diye sinirlenip gider falan yaptim ama sonra mantikli dusununce bir sakinlestim. Zaten isi degistiricem yakinda buyuk bir sirkete girmeyi dusunuyorum orda tanisirim gezerim tozarim boyle bir anlik kizginlikla sonrasinda cok pisman olacagim seyler yapmak istemedigime karar verdim.

Hayat ne acayip ya o an oylesine kizginken elimden tutan tanimadigim biriyle bile gidebilirdim oyle kafayi siyirmis bir haldeydim (bagirirken agzimdan salyalar falan cikiyordu, igrenc) sonra abim tarafindan mantiga davet edildim ve oldukca mantikli olan konusmasiyla sakinlestim. Adam benim icin Xanax gibi. 

Bir gun gelecek ben de buraya mutlu seyler yazacagim hep kotu, hep karamsar, hep bir uzerime olu topragi atilmis gibi bir agir konular. Vallahi icim sisiyor.

guzel gunler gorecegiz cocuklar,
gunesli gunler gorecegiz..