23 Temmuz 2012 Pazartesi

geceler

geceleri sevmiyorum. yani, daha dogrusu, beynimin gun icinde sessiz sakin takilirken geceleri deli gibi calisip beni huzursuz etmesini sevmiyorum. gunduzleri aslinda dusunmek icin cok vaktim varken bunu kullanamiyor olmak, geceleri ise yastiga basimi koydugumda uyumak isterken hayatimin bir film seridi gibi gozlerimin onunden geciyor olmasi hosuma gitmiyor. cunku olmasini cok istedigim ama aslinda hic olmayacak seyler uzerine beni heyecanlandiriyor aklim. ona sahip cikamiyorum. sus dedigimde de dinlemiyor. hem cennet gibi hem de cehennem gibi. bazi seylerin anlik hayalleri cennetten kopup aklima dusmus bir ani gibi; ama sonrasinda bu anlarin hic gercek olmayacagi dusuncesi cehennem azabindan beter. insan kendine bunu yapar mi? yapiyor iste. elinde olmadan da yapsa, yapiyor sonucta.

bazen bir seyleri cok istiyor ama bunu yapamiyor olmak cok uzuyor beni. olsun diyorum, daha zamanim var. kendimi kandirmaya calisiyorum ama cogu zaman onu da basaramiyorum. bazen hayatim cok anlamsiz geliyor. kim icin, ne icin yasiyorum diye soruyorum kendime ve bu sorulara verilecek bir yanitim olmamasi cok aci. 

ufak tefek problemlerimi de cok buyutuyorum. kiziyorum kendime. insanlar neler yasiyorlar ama hala mutlular; senin neyin eksik, sen de bul kendine mutlu olacak bir sebep diyorum. sonucta hepimiz biliyoruz ki mutluzlukla, pesimist olmakla omur gecmiyor. sadece kendini uzuyorsun ve bunun izi ya teninde ya da ruhunda kaliyor. 

insanlarin dertlerine care bulabilirken kendi kanayan yarami saramamam cok kotu. bu da sanirim objektif olamamaktan kaynaklaniyor. aslinda durust olmak gerekirse hayatim dort dortluk de olsa ben onda da kendimi uzecek bir taraf bulurdum. bir zamanlar kendimi degistirmekle cok ugrastim. zordu bu; ama ne kolay ki zaten? biraz basarmistim. insan azmettikten sonra her seyi basariyor. sonra.. sonra ne oldu bilmiyorum. yuzumdeki gulucukler gitti ben yine eski ben oluverdim. 

tabii ki benligimden utanmiyorum; ama ona bayilmiyorum da. bir de en cok geceleri beni olmayacak hayallere surukleyen aklimi sevmiyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder