5 Mayıs 2012 Cumartesi

genel olarak ben

hickimseye koru korune baglanmadim ben. ve bundan sebeple de hickimseden bana baglanmasini beklemedim. tutamayacagim sozler vermekten korktum hep, bunun icin de hep kacak oynadim. kimseye varligimin garantisini de vermedim. hep korkuttum insanlari, cunku onlar beni sadakatleriyle korkuttular. sevmesem de, sirf yaninda nefes alayim diye koskoca omrunu gozunu kirpmadan yanimda gecirecek insanlar tanidim. ama hep bencildim ben, garanticiydim. once benim sevmem, omrumu adamak icin gozumu karartmam lazimdi. bundandir hep kaybedislerim.

ilginctir ki, yasadiklarimdan hic pisman olmadim. geriye bakip da "belki o zaman oyle demeseydim simdi cok daha farkli olabilirdi" demedim. pismanliklari sevmem. anlik kizginliklarla kimsenin kalbini kirmadim, kendimi zincirlemeyi hep bildim. kimseden kotu ayrilmadim, almadim kimsenin ahini, uzmedim hicbir arkadasimi.

bazen gitmek cok zordu ama kalmak demek, kabuk baglamis bir yarayi surekli desmek demekti. "simdi uzulurum belki biraz da aglarim ama unuturum" mantigiyla yasadim hep.

hickimseyi kendimden cok sevmedim ben. evet, belki de egoistim, ama aslolan bir gercek var ki: ikili iliskilerde bir sekilde kendi cikarlarimizi dusunuyoruz. insaniz cunku, dogamizda olan bir sey bu. kendimizi koruma ic gudumuz var, ben uzulecegime o uzulsun dusuncesi var. var da var yani.

hickimseyi yasadigi hayat tarzi icin yadirgamadim, sorgulamadim. herkesin kendine yakistirdigi bir hayat var. o hayati istedikleri gibi yasarlar. dusuncelerimiz uyusmasa da, gittigi yere kadar goturdum. problem cikaran taraf asla ben olmadim.

hickimseye umut vermedim olmayacak seyler icin; hep gercekci oldum. ne kendim ruyalar aleminde yasadim, ne de baskalarini yasattim. aci gercekleri bir bir siraladim. durustluk belki cok kisiyi kaybettirdi bana, ama kazandiklarim da yeter.

yetinmesini bildim hep. olandan fazlasina kaymadi ne gozum, ne de gonlum. baskasinin mutsuzluguyla mutlu olmak kolay, ama ben zor olanı sectim. baskalarinin mutluluguyla mutlu olmayi ogrendim, dahasi, bunu hissettim, benim gibi dusunen/hissden insanlarla arkadaslik yaptigim icin sukrettim.

pollyannacilik oynadim hep. her kotude bir iyi yan buldum, onu aciga cikarmak icin ustlerine gittim. bazen basarili oldum, bazen batirdim. bardagin hep dolu tarafindan baktim. yasamayi sevmek icin sebepler buldum.

kactim ben; cogu zaman insanlardan ama en cok da kendimden. bir kendime durust olamadim su hayatta. gercekler hep acitti canimi. ama olsun, boyle de yasamaya alistim.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder