11 Mart 2012 Pazar

sanki tek psikopat benmişim gibi!

size de boyle seyler oluyor mu bilmiyorum, ama eminim ki yalniz degilim. simdi ben mesela bazen kendimi bayagi bildigin herkeslerden ayri hissediyorum. bazen cok acimasiz oluyorum, bazen ise o kadar duygusal oluyorum ki hissettiklerim arasinda eziliyorum, nefes alamiyorum. bazen hayat cok da umurumda olmuyor, zira bana bir sey olsa ailemden baskasi uzulmeyecek bunu biliyorum, bazen ise hayat cok agir geliyor, sanki pes edip kendi secimimle bu dunyadan ayrilsam her sey daha guzel olurmus gibi hissediyorum. 

bazen hayatin aglamak icin cok kisa oldugunu dusunuyorum, zamanimiz ve imkaniz varken gezmeli, henuz nefesimiz yetiyorken bir agiz dolusu gulmeliyiz diyorum, bazen ise, ozellikle bazi geceler, olmeyi dusunmekten uyuyamiyorum. ya olursem? diyorum, arkamda aglayan bir cift goz birakir miyim? su dunyada ben oldukten sonra adimla anilacak iyi bir sey yaptim mi? bunca sene bosu bosuna mi oksijen tukettim? ya da beni bos ver.. ya sevdigim birini kaybetsem? ailemden birini, canim dedigim, onsuz yasayamam dedigim birini.. ama biliyorum ki yasanir. yani yasaniyor. aslina bakarsan yasanmali da, cunku olenle olunmuyor. 

bu hastalikli dusuncelerimden kurtuldugum zaman icime bir calisma aski geliyor. sayfalarca kitap okumak istiyorum ya da saatlerce basimi bile kasimadan odev yapmak istiyorum. her seyi bilmek istiyorum, her seyi ogrenmek. ben gittikten sonra arkamda somut bir seyler birakmak istiyorum. bakarsin bir seyler kesfederim ya da kucuk ama icinde gundelik yasama destek bilgiler iceren bir kitap yazarim. belki bir cizgi roman kitabim olur, belki de unlu bir ressam olurum. 

iste tam da bu noktada, zihinsel orgazmlar yasarken (ressam olmak, kitap yazmak falan), gercegi fark ediyorum. ben asla super cizimler yapamayacagim ya da cok istedigim kitabi yazamayacagim. belirli bir sinirlari olan biriyim ve bunlarim farkindayim da. ayrica biraz dengesizlik de yok degil hani. gerci bazen hepinizden daha dengeli olabiliyorum ama bu sureler cok az. onlar uzerinde de calismalarim devam ediyor. birkac sene daha kendime katlanabilirsem mukemmel bir insan olabilirim. senelerdir butun kotu ozelliklerimle savasip onlari birer birer yendim! ahaha zafer kokusu!!!

kotu ozelliklerim dediysem oyle icki, sigara, alkol degil. herkesin icinde olan, ama beni icimde hepinizden daha yogun bulunan seyler iste. kiskanclik, sabirsizlik, buluttan nem kapip saga sola trip atmak, her seyde hakli olma mucaledesi falan filan. 

uzun suredir sabir uzerinde calisiyordum. bu cabalarimin hic ise yarayacaginiz dusunmezdim ama aramizda kalsin ki gercekten ise yariyormus.eski hallerime gore oldukca sabirliyim, hem de oyle hafife alinacak bir sabirdan bahsetmiyoruz, bayagi bildiginiz sabirli insanlardanim. (ama hadi yalan yok, simdi birini ariyorsam ve ulasamiyorsam, hala sinirden kendimden geciyorum) 


ben bu konuya nereden geldim ya!? iste hep boyle oluyor. konuya basliyorum ama anlatacak, paylasacak o kadar cok sey buluyorum ki, asil anlatmak istedigim hep icimde kaliyor. kafamin ici de ayni bu blog kadar karisik aslinda. boylesine karamsar bir sablonum var ve basliklarim birbirinden olabildigince uzak. dusuncelerimi birbirine baglayan bir bagim yok, bu yuzden de kendimi yeterince ifade edemiyorum. 

yapabilecegime inansaydim psikolog olmak isterdim. insanlarin sikintilarini dinlemeyi seviyorum. onlari kendi derdim gibi benimsiyorum ve duruma gore, yardimim cok cok cok cok gerekliyse cikar yol bulmayi deniyorum, haricinde ise dinlemekten hoslaniyorum. yeterince derdim yokmus gibi baskalarinin dertleriyle de uzuluyorum. bu bir hastalik mi? yoksa bu insan olmakla dogustan gelen bir ozellik mi? 

bazen ben gercekten cok kararsiz olabiliyorum ve sirf bu yuzden cevremdekileri cileden cikartabiliyorum. ve cogunlukla duz bir insan olsam da bazen lafi gereginden fazla uzatabiliyorum, ustelik bunu nasil yaptigimi bilmiyorum da. 

bu postu sonuna kadar okuyan sabir taslarindan cok ozur diliyorum kafalarini utuledigim icin. ilk defa gercekten oldugum insan olarak bir seyler yazmak istedi; planli bir sey degildi. 
zamaninizi ayirdiginiz icin minnettarim. :)

ps: bir daha dusundum de.. evet, sanirim tek psikopat benim. beni de araniza alin, beni de sevin. :(

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder