11 Eylül 2011 Pazar

"O"

ne zamandir onun hakkinda bir seyler karalamak istiyorum. aslina bakarsaniz burayi her gun acip, ne yazsam diye dusunup, hislerimi dogru duzgun anlatamamak korkusuyla kapatiyorum. cunku onu ben de cok iyi tanimiyorum, hatta belki de hic. ama olsun, sonucta tanimak istiyorum. hakkinda ogrendigim her bir bilgiyi hafizamin en derinlerine kaydediyorum bir daha asla unutmamak icin. kendisini tanitmak istemiyor olabilir, -ki bence oyle ama yine de erkenden pes etmeyi dusunmuyorum. olmacak bir duaya amin demeyecegim ama en ufak bir zorlukta da cocuk gibi kacmayi dusunmuyorum.

insan gormedigi birisini ozler mi? dokunmadigi birisinin yoklugunu hisseder mi? varligindan bile emin olmadigi birinin acisi/derdiyle uykusuz geceler gecirir mi? her ne kadar huzur verse de sadece sesiyle ne kadar yetinebilir?

su sorulara kisa bir sure oncesine kadar cok duygusuz, gayet duz cevaplar verebilirdim. ama simdi uzaklarda tek bir sozuyle bana dunyayi dar edebilecek bir adam var. tek bir sozuyle beni kimsenin kiramadigi kadar kirabilecek, parcalara ayirabilecek bir adam.

yanimda olsa daha mi kolay olurdu? her istedigimde arayip cagirabilsem? usudugumde sarilabilsem? canim sikilinca omuzlarinda aglayabilsem? kollarinin altinda daha mi huzurlu olurdu bunyem?

digerleri gibi bu sorularin da cevaplarini bilmiyorum ama tek bildigim sey yanimda olsaydi hicbir seyin bu kadar kolay olmayacagiydi. o bir seyleri yasamis, bazi acilarla olgunlasmis biri. bense hayata hala toz pembe bakiyorum. birine ilgi duymak, surekli birini dusunmek benim icin yeni. butun gun yuzumde engel olamadigim bir gulucukle dolasiyorum. evet, belki cok aptalca bir sey yapiyorum ama hissettiklerimden utanmiyorum. seviyorum demek istemiyorum cunku sevmek icin cok cok cok erken. sadece hoslaniyorum; cok hoslaniyorum. :)

mutluyum, huzurluyum.. simdilik ters giden bir sey yok. "bugun varim, yarin gidebilirim." demesne inat gitmeyecegini dusunuyorum. herhangi bir sebepten dolayi giderse de donmemesi gerektigini basan belirttim zaten. giden birinin pisman olup donmesi haricinde her seyi kabul edebilirim. bunca zamandir kimse yoktu; bundan sonra da olmaz. eksikliklerini hic hissetmedim.

gelecegimde olmasini gercekten isterim, inkar etmiyorum. ama olmamayi secerse arkasindan kendimi yiyip bitirecek degilim. sov devam etmeli. :)

simdilik bu kadar. prenses sendromlu hastalikli bloggeriniz cok uzaklardan ince isler bultenini bildirdi. yayinda ve yapimda emegi olan herkesi kocaman oper, okuma kitabima dogru yol alirim.
 taptiginiza emanet! :)